Do czego służą kwas siarkowy i nadtlenek wodoru?

Kwas siarkowy i nadtlenek wodoru to dwa szczególne związki chemiczne, które w przemyśle stosowane są niezwykle często. Obydwa wykazują właściwości żrące i odbarwiające, dzięki czemu przemysł chemiczny wykorzystuje je na porządku dziennym. Związki te, w odpowiednim stężeniu są relatywnie bezpieczne dla człowieka. Problem zaczyna się w momencie, gdy kwas siarkowy zostanie połączony z nadtlenkiem wodoru. Powstały w ten sposób kwas nadtlenosiarkowy, zwany również kwasem Caro może być wykorzystany jako utleniacz, jednak w połączeniu z eterami bądź ketonami może stać się składnikiem bardzo niebezpiecznych materiałów wybuchowych. Do czego służą kwas siarkowy i nadtlenek wodoru i jak poprawnie należy je stosować?

Kwas siarkowy

To jeden z najmocniejszych kwasów stosowanych w chemii. Ten nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenowych kwasów siarki nazywany jest często krwią przemysłu chemicznego – jego możliwości sprawiają, że jest kluczowym elementem naprawdę wielu reakcji i syntez. Bezwodny kwas siarkowy jest gęstą, oleistą cieczą o gęstości wyższej niż woda. Wykazuje silne właściwości higroskopijne, a więc pochłania wodę z otoczenia i niektórych związków. Kwas siarkowy jest również kwasem silnie żrącym. Ze względu na swoje charakterystyczne właściwości, kwas siarkowy ma bardzo duże znaczenie w różnych gałęziach przemysłu. Stosuje się go często podczas produkcji innych kwasów, do wyrobu wielu barwników, włókien sztucznych oraz środków wybuchowych. Kwas siarkowy można znaleźć też często w nawozach sztucznych, co sprawia, że jest dość łatwo dostępny dla przeciętnego konsumenta. Kwasu siarkowego używa się również do oczyszczania olejów, nafty i parafiny, produkcji środków piorących, leków oraz jako odczynnika w laboratoriach.

Nadtlenek wodoru

chemia - nadtlenek wodoruNadtlenek wodoru to z kolei nieorganiczny związek chemiczny będący jedną z reaktywnych form tlenu. W temperaturze pokojowej jest on syropowatą, bezbarwną cieczą o wysokiej temperaturze wrzenia. Jego silne właściwości utleniające oraz żrące wobec żywych tkanek powodują, że nadtlenek wodoru nie jest powszechnie stosowany w przemyśle. Z tego też względu jest niedostępny handlowo – zarówno prawo w większości krajów Europy, jak i w Stanach Zjednoczonych wycofało go ze sprzedaży ze względów bezpieczeństwa. Nie ma jednak przeciwwskazań, by nadtlenek wodoru był sprzedawany w postaci roztworów – handel dopuszcza maksymalnie 70% roztwory tego związku. Najbardziej rozpoznawalną postacią handlową nadtlenku wodoru jest perhydrol, czyli 30% roztwór, oraz 3% roztwór znany potocznie jako woda utleniona. Ta druga jest stosowana głównie do odkażania powierzchownych ran.

Roztwory nadtlenku wodoru 3-15% są stosowane powszechnie jako wybielacz w chemii gospodarczej, a roztwory 3-12% są stosowane w farbach do włosów oraz produktach do ich utleniania. Perhydrol to z kolei utleniacz stosowany w przemyśle chemicznym, na przykład do produkcji barwników organicznych. Jest on jednak za silny, by stosować go w warunkach nielaboratoryjnych.

Niebezpieczne połączenie

Choć kwas siarkowy oraz nadtlenek wodoru są dość powszechnie obecne w życiu codziennym, ich połączenie, czyli kwas nadtlenosiarkowy (zwany również kwasem Caro) jest niezwykle niebezpieczny. Kwas nadtlenosiarkowy jest silnym utleniaczem, a więc należy trzymać go z dala od związków organicznych, takich jak etery czy ketony. Połączenie takie wytwarza bowiem niestabilne nadtlenki organiczne, takie jak TCAP – nadtlenek acetonu, który stanowi skrajnie niebezpieczny materiał wybuchowy.

Powszechnie kwas Caro stosuje się w środkach dezynfekujących i czyszczących, oraz w postaci soli amonowych, sodowych i potasowych w przemyśle tworzyw sztucznych, do nawozów oraz odbarwiania i zmiany zapachu olejów.

Dla Handlu © 2017